RSS Feed

» ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ »

Της Ελένης Κωνσταντέλου, Φιλολόγου Α.Π.Θ.

Παιχνίδι- η μαγική λέξη που ‘μεταμορφώνει’ όλα τα παιδιά σε αγγελούδια!
Αν νομίζετε βέβαια,ότι είμαστε περισσότερο ευνοημένοι, γιατί μεγαλώσαμε σε μια εποχή που όλα εξελίσσονται & έχουμε τη δυνατότητα ό,τι θελήσουμε να το έχουμε πλανάσθε πλάνην οικτρά! Να σας υπενθυμίσω μόνο πως το παιχνίδι είναι μια έννοια που έρχεται απο το μακρινό παρελθόν και πως για άλλη μια φορά σε σύγκριση παντα με τους προγόνους μας ερχόμαστε ‘δεύτεροι’.
Παιχνίδι λοιπόν…μεσαιωνική ελληνική λέξη. Παιγνίδι στα αρχαία ελληνικά εκ του ρήματος παίζω
παις που σημαίνει παιδί. Το παιχνίδι εόναι ιδιαίτερα σημαντικό στη ζωή ενός παιδιού και αυτό γιατί βοηθάει ποικιλοτρόπως στη σκέψη, στον χαρακτήρα, στον ψυχισμό και γενικότερα στην εξέλιξη του και όπως θεωρούσαν οι Αρχαίοι ήταν ένα μέσο αυτοαγωγής και μέσω αυτό τελειοποιούνταν. Τα παιδιά ως τα εφτά τους χρόνια έμεναν στο σπίτι, όπου έπαιζαν διάφορα παιχνίδια.
Αρκετά μάλιστα απο αυτά συνεχίζουν να παίζονται ως σήμερα και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πρώτο είδος παιχνιδιού -η πλαταγή , η γνωστή σε όλους μας κουδουνίστρα,, το πρώτο και σημαντικό παιχνίδι για κάθε μώρο.Ήταν πήλινη με πετραδάκια και έκανε το μωρό να ξεχνά το κλάμα.Τώρα εξηγείται γιατί δεν έλειπε και δεν λέιπει από κανένα σπίτι…Ιδού λοιπόν….
Ανεβαίνουμε ηλικιακά και φυσικά μεγαλώνει και η ποικιλία των παιχνιδιών…γιατί ποιός είπε πως τα μεγαλύτερα παιδιά δεν έχουν ανάγκη το παιχνίδι??
Τα πιο μεγάλα παιδιά έπαιζαν άθυρμα,κύλιντρο, απόρραξις…Ας δούμε όμως, ένα-ένα αναλύτικά. Ξεκινάμε με το άθυρμα-ήταν ένα πήλινο άλογο πάνω σε ρόδες που το έσερναν, το κύλιντρο- ήταν ο τροχός και η απόρραξις που παιζόταν κυρίως απο τα κορίτσια με τη σφαίρα, μια μπάλα από δέρμα, άχυρο ή μαλλί κάτι σαν αυτό που αποκαλούμε σήμερα μπάσκετ.
Το επόμενο παιχνίδι δεν υπάρχει περίπτωση να μην το έχει ακούσει κάποιος ή να μην το έχει παίξει στην παιδική του ηλικία…είναι η χάλκινη μυία και ελληνιστί τυφλόμυγα, κατά την οποία ένας παίκτης δένει τα μάτια του με πανί, συνηθέστερα ένα μαντήλι ή φουλάρι, για να μη βλέπει. Τα υπόλοιπα παιδιά γυρίζουν γύρω – γύρω από το παιδί που κάνει την τυφλόμυγα και το πειράζουν. Εκείνο προσπαθεί να πιάσει κάποιο από τα παιδιά και κερδίζει μόνο, αν μαντέψει σωστά ποιο είναι το παιδί που έπιασε. Για να το αναγνωρίσει ψηλαφεί τα χαρακτηριστικά του προσώπου, τα ρούχα, τα μαλλιά κτλ. Το παιδί που πιάστηκε και αναγνωρίστηκε γίνεται η επόμενη τυφλόμυγα. Αν δεν γίνει σωστά η ταύτιση, τότε το ίδιο παιδί παραμένει ως «τυφλόμυγα».

Κλείσε τα μάτια σου και θυμήσου το διάλειμμα στο σχολείο. «Αγαλματάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;» Σας θυμίζει κάτι? Θυμιζει την εποχή εκείνη που για πολλούς μπορεί να μοιάζει πολύ μακρινή, αλλά οι γλυκές θύμησες ξαναζωντανεύουν τις εικόνες. Αγαλματάκια το επόμενο παιχνίδι ή ακινητίδα , γιατί εκείνος που θα κουνηθεί βγαίνει και απο το παιχνίδι.
Συνεχίζοντας να ψάχνω τόσο σε βιβλία, όσο και σε πηγές στο διαδίκτυο ανακαλύπτω πως τα παιχνίδια δεν τελείωναν ποτέ…και είχαν δικαιωματικά κυρίαρχη θέση στη ζωή του παιδιού.
Το κολλαβίζειν,Ασκωλιασμός (Ασκί),Σφαιρία ή σφαιρίδια και πόσα ακόμη που για συντομία χρόνου μου είναι δύσκολο να αναφέρω.Στο κολλαβίζειν,ένας παίκτης στέκεται όρθιος και με το χέρι του σκεπάζει τα μάτια του. Ένας άλλος τον κτυπά και συγχρόνως τον ρωτά με ποιο χέρι τον κτύπησε. Ασκωλιασμός (Ασκί).Στην αρχαιότητα το παιχνίδι αυτό ήταν ένα είδος ακροβασίας και παιζόταν κατά κύριο λόγο στις γιορτές του Διονύσου: Οι παίκτες ανέβαιναν με το ένα πόδι πάνω σε ένα φουσκωμένο ασκί αλειμμένο με λάδι και ο καθένας φανέρωνε την επιδεξιότητά του στην ισορροπία και στην ευλυγισία. Τις περισσότερες φορές ο παίκτης έπεφτε κάτω, πράγμα που διασκέδαζε τους άλλους παίκτες, οι οποίοι αδιαφορούσαν για το αν θα γελούσαν το ίδιο και οι άλλοι μ’ αυτούς, όταν σε λίγο, που θ’ ανέβαιναν κι΄αυτοί στο λαδωμένο ασκί θα πάθαιναν τα ίδια. Το παιχνίδι αυτό παίζεται και σήμερα στην Ήπειρο με την ονομασία Ασκί. Επιπλέον, έπαιζαν σφαίρα ή σφαιρίδια και δεν είναι κάτι αλλο από τους σημερινούς βόλους ή μπίλιες. Από τα στοιχεία που υπάρχουν πιθανολογείται ότι στην αρχαία Ελλάδα οι βόλοι παίζονταν όπως και σήμερα.

Μετά από ένα ωραίο , σύντομο και μικρό δείγμα των παιχνιδιών που έπαιζαν τα παιδιά στην Αρχαία Ελλαδα επισημαίνουμε οτι μέσα από το παιχνίδι το παιδί έχει τη δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να ζήσει σε ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να μάθει τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του να εξερευνήσει το περιβάλλον του.
Έτσι, λοιπόν, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι όχι απλά να επιτρέψουμε στο παιδί να παίζει, αλλά να αφήσουμε τη μαγεία του παιχνιδιού να μας συνεπάρει. Να ζηλέψουμε και να μάθουμε από την απόλαυση και τη λαχτάρα που έχουν τα παιδιά για το παιχνίδι.

Advertisements

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ

της Δήμητρας Κωνσταντέλου, Φιλολόγου Α.Π.Θ.

Η δυσλεξία επηρεάζει τη ζωή εκατομμυρίων παιδιών και ενηλίκων σε όλο τον κόσμο με σοβαρές εκπαιδευτικές, ψυχολογικές και κοινωνικές συνέπειες. Τι είναι όμως δυσλεξία; Ένα πρόβλημα ή ένα χάρισμα;

Ο όρος «δυσλεξία» είναι παρεξηγημένος στη χώρα μας και αυτό γιατί στο άκουσμά του μας δημιουργείται η εντύπωση ότι αναφέρεται σε κάποια γενική διαταραχή του λόγου και της ομιλίας, ενώ αφορά διαταραχή μόνο του γραπτού λόγου. Ετυμολογικά, η λέξη προέρχεται από το λατινικό ρήμα lego που σημαίνει διαβάζω ή από το «δυσ» και «λέξη» που σημαίνει τη δυσκολία που έχουν τα άτομα αυτά να διαβάζουν τις λέξεις.
Η δυσλεξία είναι μια ειδική μαθησιακή δυσκολία στα γραπτά. Ο δυσλεξικός μαθητής παρουσιάζει πολύ μεγάλη δυσκολία στην ανάγνωση και στην ορθογραφία, ενώ δυσκολεύεται να μεταφέρει τον προφορικό του λόγο στα γραπτά.

ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ
• Εφευρετικοί – σκέφτονται ευκολότερα-ταχύτερα με Εικόνες.
• Δημιουργικοί – Καλοί στις κατασκευές.
• Καλύτεροι στα Προφορικά από τα Γραπτά.
• Καλύτεροι στα Πρακτικά μαθήματα.
• Δυσκολία Μεταφοράς της Σκέψης στο Γραπτό.
• Υστερούν στα Γραπτά – Γλωσσικά – Φιλολογικά.
• Υστερούν στις Ξένες Γλώσσες, ιδίως στα Αγγλικά, διότι άλλα βλέπεις και άλλα γράφεις ή διαβάζεις.
• Δυσκολία στην Προπαίδεια, στις Πράξεις.
• Δυσκολία στην Αποστήθιση.

Η αιτία της δυσλεξίας είναι βιο-νευρολογική και κυρίως κληρονομική. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει από τη γέννα και δεν οφείλεται σε διανοητική ανεπάρκεια ή σε αποτυχημένη διδασκαλία ή σε συναισθηματικούς παράγοντες.
Αφού η Δυσλεξία υπάρχει από τη γέννηση, τα συμπτώματά της δεν περιορίζονται μόνο στην ανάγνωση και τη γραφή αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη λειτουργία, η οποία διευθύνεται από τα ίδια εγκεφαλικά κέντρα.

Η δυσλεξία αφού είναι χρόνια νευρολογική διαταραχή δεν θεραπεύεται. Αυτό σημαίνει ότι το δυσλεξικό παιδί θα εξελιχθεί σε δυσλεξικό ενήλικα. Οι ικανότητες όμως δυσλεξικών παιδιών βελτιώνονται αρκετά με την εφαρμογή ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Γι’ αυτό η έγκαιρη αντιμετώπισή της έχει καθοριστική σημασία για την εξέλιξη των δυσλεξικών ατόμων.

Η διάγνωση της δυσλεξίας δεν είναι ούτε απλή ούτε εύκολη διαδικασία. Αντίθετα, απαιτεί εμπειρία, εξειδίκευση και μεγάλη προσοχή και γι’ αυτό πρέπει να γίνεται από ομάδα ειδικών που θα περιλαμβάνει ειδικευμένο παιδίατρο και εκπαιδευτικό ψυχολόγο , οφθαλμίατρο, νευρολόγο με σκοπό να εκτιμήσουν τις ικανότητες και τις αδυναμίες του παιδιού πριν του βάλουν την ετικέτα του «δυσλεξικού».
Η έγκαιρη και ακριβής διάγνωση πρέπει να συνδυάζεται με:

• Την αποδοχή της κατάστασης, την κατανόηση και με τη θετική αντιμετώπιση.
• Όπως είναι γνωστό, τα παιδιά και ιδιαιτέρως τα δυσλεξικά, είναι πολύ πιο ευαίσθητα στην απόρριψη και στην αρνητική – ταπεινωτική κριτική, διότι την υφίστανται διαρκώς.
• Είναι αναγκαίο να γίνει συνειδητή προσπάθεια τόνωσης του ηθικού τους και να αποφεύγονται οι αρνητικές και οι υποτιμητικές παρατηρήσεις, γιατί μειώνουν την αυτοπεποίθηση, τα κίνητρα και συνεπώς, τη σχολική επίδοση.

Η στοργική, ενθαρρυντική και η αξιοπρεπής αντιμετώπιση των δυσλεξικών, επιφέρει θετικά αποτελέσματα τόσο στον ψυχο-κοινωνικό όσο και στο μαθησιακό τομέα. Αλλάζει η ζωή τους προς το καλύτερο. Τους οδηγούμε από την αποτυχία στην επιτυχία, από τη δυστυχία στην ευτυχία.

Ο σημαντικότερος στόχος για τους γονείς αλλά και για εμάς είναι η αύξηση της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης του Παιδιού. Δυστυχώς τα παιδιά με Δυσλεξία λόγω της απόρριψης – χαμηλής σχολικής επίδοσης και της αρνητικής κριτικής τόσο από το σχολείο όσο και από το οικογενειακό περιβάλλον, δεν πιστεύουν στον εαυτό τους. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης οδηγεί και στο να ακολουθούν μελλοντικούς δρόμους – στόχους κατώτερους σε σχέση με το πνευματικό τους επίπεδο και τις δυνατότητές τους.
Η αντιμετώπιση της δυσλεξίας τόσο η εκπαιδευτική όσο και η υποστηρικτική είναι πιο αποτελεσματική όταν γίνεται μέσα στο σχολείο και συμμετέχουν σ’ αυτή οι δάσκαλοι ή οι καθηγητές της τάξης.
Γιατί όπως λέει ο Leo Buscaglia «Η ΑΛΛΑΓΗ είναι το τελικό αποτέλεσμα κάθε πραγματικής μάθησης!»

Ο Νάνος Βαλαωρίτης για τον Μπρετόν

«Τελικά (ο Μπρετόν) κατακρίνει το σταλινικό κομουνισμό, για μια στενότατη αντίληψη των «επιφαινομένων», και πολέμησε τη θεωρία της άμεσης οικοδομικής εξάρτησης του τρόπου σχηματισμού του πνευματικού οικοδομήματος» .

Θεωρητικά εργαλεία για την Παρωδία

Για το βιβλίο της Margaret Rose, Parody: Ancient, Modern and Post Modern, Cambridge, Cambridge Press, 1993: εργασία που ξεκινά από τον ρωσικό φορμαλισμό. Συνοπτικά, η Margaret Rose θεωρεί την παρωδία ως έναν τρόπο αυτοσυνειδησίας του κειμένου και «ασυνέχειας» της ιστορίας της λογοτεχνίας.
«Η μελετήτρια συστηματοποιεί τα κυριότερα χαρακτηριστικά της έννοιας, κάνοντας σημαντικές διακρίσεις μεταξύ συναφών, όρων δίχως ωστόσο, να αποφεύγει τις αντιφάσεις»
Gerard Gennete, Palimpsestes, 1982: Το συγκεκριμένο, δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα για την παρωδία. Η Κωστίου σημειώνει:
«Ο Gennete χρησιμοποιεί τον όρο υπερκειμενικότητα αντί του όρου παρωδία, τον οποίο θεωρεί εξαιρετικά φθαρμένο και δημιουργεί μια τυπολογία των υπερκειμενικών πρακτικών με βάση τις έννοιες μεταμόρφωση και μίμηση. Θεωρεί την παρωδία ως ελάχιστη κειμενική μεταμόρφωση και κατορθώνει να άρει τη σύγχυση που επικρατεί μεταξύ των όρων παρωδία, pastiche, μεταμφίεση κτλ. Ωστόσο, μια αδυναμία της θεωρίας του είναι πως αποσιωπά τον ρόλο του αναγνώστη στην ανάγνωση της παρωδίας, αδυναμία που επισημαίνει η Hutcheon.»
Linda Hutcheon, A Theory of Parody, 1985: «αντιμετωπίζει την παρωδία ως μια μορφή κριτικής και συνέχειας της ιστορίας». Το βιβλίο δίνει τροφή για δημιουργικό προβληματισμό. Επίσης, η συγκεκριμένη ερευνήτρια επεκτείνει την εξέταση της παρωδίας και σε άλλες μορφές τέχνης.

 

Κωστίου Κατερίνα, Εισαγωγή στην Ποιητική της Ανατροπής. Ειρωνεία. Σάτιρα. Παρωδία. Χιούμορ, β’ έκδοση αναθεωρημένη, Νεφέλη, Αθήνα, 2005, σ .31

 

 

 

 

Πως θεμελιώνω το μέλλον του παιδιού μου και πως θα εξασφαλίσω ακλόνητες βάσεις για τις σπουδές του; 

Από την Πολίτου Μαρούλα, Φιλόλογο του Α.Π.Θ.

Παρακολουθώντας τα καλέσματα των καιρών, ανθρώπους όπως ο Βάιος Γκίτσας με το ριζοσπαστικό flashchat, ο Ανδρέας – Πλάτωνας Βρεττός, ιδιοκτήτης δεύτερης γενιάς της ελληνικής εταιρείας Ravenna , και εταιρείες όπως η ATCOM, αντιλαμβάνομαι πως αυτό που αποτελεί την μέγιστη αναγκαιότητα για τα παιδιά αυτών και των επόμενων γενεών, είναι ένας στέρεος προσανατολισμός προς τα θετικά μαθήματα (μαθηματικά, φυσική, κτλ.), όπως και σε πολλές πολλές ξένες γλώσσες. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς προσδιορίσεις στο έπακρο την προσφορά εργασίας και τις οικονομικές συγκυρίες για τα επόμενα 4 – 24 χρόνια. Αυτό, όμως, που μπορεί να διασφαλιστεί είναι η ορχήστρωση ενός δυνατού χαρακτήρα με πολλαπλές ευαισθησίες, ενός ανθρώπου ευέλικτου, ο οποίος θα διαθέτει δημιουργικές ικανότητες. Πίσω από κάθε μεγάλο βήμα των ανθρώπων που θα χαρακτήριζες, όχι περιστασιακά, αλλά επιτυχημένους σε βάθους χρόνου και ευτυχισμένους με τις επιλογές τους, βρίσκεις ένα ανθρωπιστικό όραμα. Το ιδανικό, οι γονείς παράλληλα με τις γνωστικές ικανότητες, ειδικά για μένα (και 🆘) στα θετικά μαθήματα, να επιδιώκουν μια φιλελεύθερη (κόντρα στην ύλη) προσέγγιση των φιλολογικών μαθημάτων και με μια προοπτική, θα έλεγα, ωφελιμιστική για την ζωή του παιδιού. Η επιτυχία δεν έρχεται μόνο με τις σπουδές, αλλά με το ήθος και την πνευματική διαύγεια.
Aπαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή, αντιγραφή, αναδημοσίευση, ανάρτηση ή με οποιοδήποτε τρόπο χρήση των κειμένων της ιστοσελίδας. Οι παραβάτες θα διώκονται σύμφωνα με τον νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας και τον ποινικό κώδικα.

Εκτιμήσεις για το μάθημα των αρχαίων 2017

Από την Πολίτου Μαρούλα, Φιλόλογο Α.Π.Θ.Οι εκτιμήσεις μου για τα θεματα των αρχαίων 2017:

– εν γενεί, ηταν μια αρκετά εύκολη υπόθεση τα θεματα που ζητήθηκαν, παρά τα όσα ακούστηκαν και γράφτηκαν (τα οποία κατα την ταπεινή μου γνώμη επαναλαμβάνονται καθε χρονια σε καθε μαθημα, λειτουργώντας μάλλον ως αντιπολιτευτικοί μηχανισμοί). Αυτο σημαίνει ότι ενα απο τα επόμενα φιλολογικά μαθηματα θα ειναι αυξημένης δυσκολίας. Αυτο συνήθως συνέβαινε με το μαθημα των αρχαίων. Αλλα εφόσον φέτος ηταν αρκετά βατό το διαγώνισμα στο μαθημα βαρύτητας, τα παιδιά της θεωρητικής μπορούν να αισιοδοξούν.

– το γνωστό προς μεταφραση ηταν ένα απο τα πλέον ομαλά και στρωτά αποσπάσματα που υπάρχουν στην σχολική ύλη (ειδικά αν συνυπολογίσει κανεις πως ο Πλατωνας λογοτεχνίζει διαρκώς)

– οι ερμηνευτικές ερωτήσεις δεν είχαν καποια διαβάθμιση οπως τα προηγούμενα χρονια. Ηταν ολες βασισμένες στο κείμενο και ένας προσεκτικός μαθητής στην διαχείριση του υλικού ηταν σε θέση να απαντήσει με αποδεικτική ισχύ των λεγομένων του.

– επόμενο αισιόδοξο μηνυμα: αυτο το οποίο βλέπουν οι περισσότεροι μαθητές ως καταναγκαστικό έργο στο κομμάτι του γνωστού, το να παπαγάλισουν μια υπέροχη φίλοσοφική εισαγωγή, τέθηκε επιτέλους υπό μορφή σωστού λάθους, εκ των οποίων όμως επιτευχθεί το σημαντικότερο, να ασκήσει ο μαθητής την κριτική του ικανότητα.

– τα λεξιλογικά, θα τα χαρακτήριζα «παιδαριώδη» ως προς τον βαθμό δυσκολίας. 

– για την μεταφραση του αγνώστου: οταν το κείμενο ειναι ρητορικός λόγος, δηλαδή λόγος γραμμένος καθαρά στην Αττική κοινή διάλεκτο, τα πράγματα είναι απλά. Ειναι η πιο προσιτή μορφή αρχαίου λόγου και ο μαθητής δεν εχει να φοβάται τίποτα. Διατυπώθηκαν επίσημα διάφορες απόψεις απο φροντιστήρια πως ήταν ένα κείμενο δύσκολο, αποσπασματικό, το οποίο έχανε την συνοχή του. Τίποτα απο αυτά δεν ισχύει. Ο μαθητής που βασίζει την μεταφραση του σε μια άρτια διαδικασία αποδόμησης του κειμένου και ειναι πιστός στην μεθοδολογία που εχει διδαχτεί κατα κόρον ολη την σχολική χρονια, μπορούσε σε αυτο το κείμενο να αποδώσει τα άριστα. Ηταν από τα πολυ εύκολα κείμενα και στην συνοχή του και στην σύνταξή του. Δεν είχε καθολου απαιτητικό λεξιλόγιο. Μονο μια λέξη ανήκε στην δικανική ορολογία, και αυτή ηταν ήδη γνωστή στο μαθητικό κοινό απο την ύλη του γνωστού της Β λυκείου. Ενώ, σαν επιπλέον ευκολία δόθηκε ο περιγραφικός υπότιτλος, ο οποίος οδηγούσε τον μαθητή να συνταυτίσει την νοηματική απόδοση με το λεκτικό υπόστρωμα. 

– η άσκηση γραμματικής αποτέλεσε το μόνο πεδίο που απαιτούσε συστηματικό διάβασμα καθόλη την χρονιά. Ένας μέτριος μαθητής ηταν σε θέση να την επιλύσει χωρίς άγχος, διότι αν και απαιτητική ως άσκηση, δεν είχε αποκλίνουσες μορφές γραμματικών τύπων. 

– η μεταφορά στον άλλο αριθμό, είναι κάτι στο οποίο τα παιδιά προετοιμάζονται απο την α τάξη του γυμνασίου και σε συνδυασμό με το ότι τα λεκτικά συμφραζόμενα ηταν βατά, η άσκηση καθίσταται εξαιρετικά εύκολη.

– οι συντακτικές απαιτούσαν στοιχειώδη γνώση συντακτικού, με την δεύτερη ίσως άσκηση να έχει μια μικρή δυσκολία. Στην πραγματικότητα, αν σκεφτεί κανείς ότι παλαιότερα θέματα στο τέλος είχαν συνδυαστικές ασκήσεις μετατροπικής φύσεως, οι οποίες απαιτούσαν κριτική ικανότητα, ισχυρές γνώσεις γραμματικής και συντακτικού, επίπονη πολύμηνη εργασία με τέτοιου είδους ασκήσεις, ψυχραιμία κατά την ώρα της εξέτασης και λύση τους με βήμα – βήμα στην διδαχθείσα μεθοδολογία, το κομμάτι του αγνώστου χαρακτηρίζεται συνολικά από σχετική ευκολίας.

Καλή επιτυχία! 

Aπαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή, αντιγραφή, αναδημοσίευση, ανάρτηση ή με οποιοδήποτε τρόπο χρήση των κειμένων της ιστοσελίδας. Οι παραβάτες θα διώκονται σύμφωνα με τον νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας και τον ποινικό κώδικα.

Πρόταση συμμετοχής για τα βραβεία κοινού των Public, για την κατηγορία Ελληνικό Νon Fiction

Ψηφίζουμε για την κατηγορία Ελληνικό Non Fiction

0[1458]

Αρέσει σε %d bloggers: