RSS Feed

Author Archives: basic author

25η Μαρτίου:διπλή εορτή για τον Ελληνισμό

Της Δήμητρας Κωνσταντέλου, Φιλολόγου Α.Π.Θ.

Η 25η Μαρτίου είναι μέρα αργίας που έχει διπλή σημασία για τους Έλληνες. Είναι θρησκευτική και εθνική γιορτή. Είναι θρησκευτική, γιατί γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και εθνική, γιατί η ημέρα αυτή σηματοδοτεί την έναρξη της ελληνικής επανάστασης ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία το 1821.

Με την λέξη Ευαγγελισμός αναφερόμαστε στην χαρμόσυνη είδηση για τον Χριστιανισμό, της επικείμενης γέννησης του Ιησού Χριστού, που δόθηκε από τον αρχάγγελο Γαβριήλ προς την Μαριάμ από την ίδια. Επίσης, με τον ίδιο όρο αναφερόμαστε στην εκκλησιαστική θεομητορική εορτή που τελείται την 25η Μαρτίου προς ανάμνηση του γεγονότος αυτού.
Ευαγγελισμός σημαίνει αναγγελία χαρμόσυνης είδησης και ετυμολογικά προέρχεται από το ευάγγελος (=ευ+άγγελος<αγγέλω)

Επιπλέον, στις 25 Μαρτίου 1821 ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην τουρκική σκλαβιά που κρατούσε την Ελλάδα δέσμια για 400 χρόνια. Ήταν η εποχή εκείνη που ωρίμασαν οι συνθήκες και οι καταστάσεις για το ξεσήκωμα του ελληνισμού. Η επανάσταση ξεκίνησε από τα νότια διαμερίσματα του ελλαδικού χώρου επειδή εκεί υπήρχαν πολλοί εμπειροπόλεμοι άνδρες και πλόυσια ναυτική δύναμη ώστε να πραγματοποιηθεί ένα δυνατό χτύπημα από στεριά και θάλασσα.

Γύρω στα μέσα του Μαρτίου του 1821 σημειώθηκαν σποραδικά επεισόδια εναντίον των Τούρκων και το τρίτο δεκαήμερο του ίδιου μήνα εκδηλώθηκαν οι πρώτες συλλογικές επαναστατικές πράξεις: Στις 21 στα Καλάβρυτα, στις 22 στη Μάνη, στις 23 στην Καλαμάτα και στις 24/25 στην Πάτρα και σ’ όλες σχεδόν τις επαρχίες της Πελοποννήσου καθώς και σε άλλες περιοχές (Γαλαξίδι,Λιβαδειά,Αταλάντη).

Τον Απρίλιο η επανάσταση απλώθηκε στις Σπέτσες, στα Ψαρά, στην Ύδρα, στην Κάσο, στη Μύκονο, στην Αττική και σε άλλες περιοχές. Στους επόμενους μήνες η επανάσταση απλώθηκε και στις υπόλοιπες περιοχές. Ως ημέρα κήρυξης της Επαναστάσεως αναγνωρίζεται επίσημα η 25η Μαρτίου. Εκείνη τη μέρα συγκεντρώθηκε στην Αγία Λαύρα μεγάλο πλήθος στρατιωτικών δυνάμεων και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε και κήρυξε το ξεκίνημα του επαναστατικού αγώνα. Εκεί, παρουσία προκρίτων και οπλαρχηγών, υψώθηκε το λάβαρο του αγώνα και δόθηκε ο όρκος »Ελευθερία ή θάνατος» , ενώ οι πολεμιστές κρατούσαν τα σπαθιά τους .

Έκτοτε, όλοι οι Έλληνες γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου και η κάθε περιοχή παρουσιάζει τις δυνάμεις της, τους νέους και τμήμα του στρατού που παρελάζουν σε ανάμνηση της τότε συγκέντρωσης του στρατού και της λαμπρής εκείνης ημέρας που οι σκλαβωμένοι Έλληνες έπαψαν να είναι ραγιάδες. (ραγιάς=ο μη μουσουλμάνος υπόδουλος υπήκοος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας).

ΤΟ ΛΑΚΩΝΙΖΕΙΝ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ

Από την Κωνσταντέλου Ελένη, Φιλόλογο ΑΠΘ

Δεν είναι τυχαίο που η φράση αυτή αποτελούσε βασική αρχή της ζωής των Σπαρτιατών. Ο λιτός τους λόγος . ο λιτοδίαιτος βίος, η λιτότητα στο σώμα , στη διατροφή και στην αμφίεση αντανακλά έναν λιτό τρόπο ζωής, ευεξία, ρώμη και φυσικό κάλλος σε σχέση πάντα με την «ανειμένη δίαιτα» των Αθηναίων. Σκοπός των Λακεδαιμονίων με την επιλογή αυτού του λιτού τρόπου ζωής ήταν να πλάσουν ανθρώπους ικανούς να εκπληρώσουν τα αιτήματα της πατρίδας. Ας εμβαθύνουμε όμως λίγο στον όρο λακωνικότητα.
Η λακωνικότητα στην έκφραση προυποθέτει τη βαθιά σκέψη, τη λογική διεργασία των δεδομένων, την κριτική ικανότητα, τη διάκριση του ουσιώδους από το επουσιώδες και επομένως αποτελεί έκφραση φιλοσοφικής τοποθέτησης. Μυούμαστε στον σύντομο, εύστοχο και λιτό λόγο , όπου ο νους «πετάει» το φλύαρο, το περιττό και κρατάει το «ζουμί», το απόσταγμα. Ειδικά σήμερα που ο χρόνος είναι περιορισμένος είναι χρήσιμη η μεστή και ακριβής έκφραση.
Ο ανθρώπινος νους που έχει κατακτήσει τη λακωνικότητα έχει φιλοσοφημένη διάσταση της ζωής. Μαρτυρά ανθρώπους με ηθικές αρετές: μετρημένους, εγκρατείς, ευγενικούς, πειθαρχημένους, οι οποίοι αντιστέκονται στην υποκρισία, την έλλειψη αξιών και στην έλλειψη ήθους της εποχής!!!!
Ο τρόπος ομιλίας μαρτυρά τόσο το πνευματικό, όσο και το ηθικό υπόβαθρο.
Σίγουρα , η λακωνικότητα ως τρόπος έκφρασης εξυπηρετεί πολλές επικοινωνιακές περιστάσεις , ακόμη και σε αυτές που δεν ενδείκνυται.
Συνοψίζοντας, ας θυμόμαστε πως ο λακωνικός τρόπος έκφρασης & ζωής απαιτεί χρόνο για σκέψη, αλλά προσφέρει σωστή επικοινωνία και προάγει τη συνεννόηση.

» ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ »

Της Ελένης Κωνσταντέλου, Φιλολόγου Α.Π.Θ.

Παιχνίδι- η μαγική λέξη που ‘μεταμορφώνει’ όλα τα παιδιά σε αγγελούδια!
Αν νομίζετε βέβαια,ότι είμαστε περισσότερο ευνοημένοι, γιατί μεγαλώσαμε σε μια εποχή που όλα εξελίσσονται & έχουμε τη δυνατότητα ό,τι θελήσουμε να το έχουμε πλανάσθε πλάνην οικτρά! Να σας υπενθυμίσω μόνο πως το παιχνίδι είναι μια έννοια που έρχεται απο το μακρινό παρελθόν και πως για άλλη μια φορά σε σύγκριση παντα με τους προγόνους μας ερχόμαστε ‘δεύτεροι’.
Παιχνίδι λοιπόν…μεσαιωνική ελληνική λέξη. Παιγνίδι στα αρχαία ελληνικά εκ του ρήματος παίζω
παις που σημαίνει παιδί. Το παιχνίδι εόναι ιδιαίτερα σημαντικό στη ζωή ενός παιδιού και αυτό γιατί βοηθάει ποικιλοτρόπως στη σκέψη, στον χαρακτήρα, στον ψυχισμό και γενικότερα στην εξέλιξη του και όπως θεωρούσαν οι Αρχαίοι ήταν ένα μέσο αυτοαγωγής και μέσω αυτό τελειοποιούνταν. Τα παιδιά ως τα εφτά τους χρόνια έμεναν στο σπίτι, όπου έπαιζαν διάφορα παιχνίδια.
Αρκετά μάλιστα απο αυτά συνεχίζουν να παίζονται ως σήμερα και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πρώτο είδος παιχνιδιού -η πλαταγή , η γνωστή σε όλους μας κουδουνίστρα,, το πρώτο και σημαντικό παιχνίδι για κάθε μώρο.Ήταν πήλινη με πετραδάκια και έκανε το μωρό να ξεχνά το κλάμα.Τώρα εξηγείται γιατί δεν έλειπε και δεν λέιπει από κανένα σπίτι…Ιδού λοιπόν….
Ανεβαίνουμε ηλικιακά και φυσικά μεγαλώνει και η ποικιλία των παιχνιδιών…γιατί ποιός είπε πως τα μεγαλύτερα παιδιά δεν έχουν ανάγκη το παιχνίδι??
Τα πιο μεγάλα παιδιά έπαιζαν άθυρμα,κύλιντρο, απόρραξις…Ας δούμε όμως, ένα-ένα αναλύτικά. Ξεκινάμε με το άθυρμα-ήταν ένα πήλινο άλογο πάνω σε ρόδες που το έσερναν, το κύλιντρο- ήταν ο τροχός και η απόρραξις που παιζόταν κυρίως απο τα κορίτσια με τη σφαίρα, μια μπάλα από δέρμα, άχυρο ή μαλλί κάτι σαν αυτό που αποκαλούμε σήμερα μπάσκετ.
Το επόμενο παιχνίδι δεν υπάρχει περίπτωση να μην το έχει ακούσει κάποιος ή να μην το έχει παίξει στην παιδική του ηλικία…είναι η χάλκινη μυία και ελληνιστί τυφλόμυγα, κατά την οποία ένας παίκτης δένει τα μάτια του με πανί, συνηθέστερα ένα μαντήλι ή φουλάρι, για να μη βλέπει. Τα υπόλοιπα παιδιά γυρίζουν γύρω – γύρω από το παιδί που κάνει την τυφλόμυγα και το πειράζουν. Εκείνο προσπαθεί να πιάσει κάποιο από τα παιδιά και κερδίζει μόνο, αν μαντέψει σωστά ποιο είναι το παιδί που έπιασε. Για να το αναγνωρίσει ψηλαφεί τα χαρακτηριστικά του προσώπου, τα ρούχα, τα μαλλιά κτλ. Το παιδί που πιάστηκε και αναγνωρίστηκε γίνεται η επόμενη τυφλόμυγα. Αν δεν γίνει σωστά η ταύτιση, τότε το ίδιο παιδί παραμένει ως «τυφλόμυγα».

Κλείσε τα μάτια σου και θυμήσου το διάλειμμα στο σχολείο. «Αγαλματάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;» Σας θυμίζει κάτι? Θυμιζει την εποχή εκείνη που για πολλούς μπορεί να μοιάζει πολύ μακρινή, αλλά οι γλυκές θύμησες ξαναζωντανεύουν τις εικόνες. Αγαλματάκια το επόμενο παιχνίδι ή ακινητίδα , γιατί εκείνος που θα κουνηθεί βγαίνει και απο το παιχνίδι.
Συνεχίζοντας να ψάχνω τόσο σε βιβλία, όσο και σε πηγές στο διαδίκτυο ανακαλύπτω πως τα παιχνίδια δεν τελείωναν ποτέ…και είχαν δικαιωματικά κυρίαρχη θέση στη ζωή του παιδιού.
Το κολλαβίζειν,Ασκωλιασμός (Ασκί),Σφαιρία ή σφαιρίδια και πόσα ακόμη που για συντομία χρόνου μου είναι δύσκολο να αναφέρω.Στο κολλαβίζειν,ένας παίκτης στέκεται όρθιος και με το χέρι του σκεπάζει τα μάτια του. Ένας άλλος τον κτυπά και συγχρόνως τον ρωτά με ποιο χέρι τον κτύπησε. Ασκωλιασμός (Ασκί).Στην αρχαιότητα το παιχνίδι αυτό ήταν ένα είδος ακροβασίας και παιζόταν κατά κύριο λόγο στις γιορτές του Διονύσου: Οι παίκτες ανέβαιναν με το ένα πόδι πάνω σε ένα φουσκωμένο ασκί αλειμμένο με λάδι και ο καθένας φανέρωνε την επιδεξιότητά του στην ισορροπία και στην ευλυγισία. Τις περισσότερες φορές ο παίκτης έπεφτε κάτω, πράγμα που διασκέδαζε τους άλλους παίκτες, οι οποίοι αδιαφορούσαν για το αν θα γελούσαν το ίδιο και οι άλλοι μ’ αυτούς, όταν σε λίγο, που θ’ ανέβαιναν κι΄αυτοί στο λαδωμένο ασκί θα πάθαιναν τα ίδια. Το παιχνίδι αυτό παίζεται και σήμερα στην Ήπειρο με την ονομασία Ασκί. Επιπλέον, έπαιζαν σφαίρα ή σφαιρίδια και δεν είναι κάτι αλλο από τους σημερινούς βόλους ή μπίλιες. Από τα στοιχεία που υπάρχουν πιθανολογείται ότι στην αρχαία Ελλάδα οι βόλοι παίζονταν όπως και σήμερα.

Μετά από ένα ωραίο , σύντομο και μικρό δείγμα των παιχνιδιών που έπαιζαν τα παιδιά στην Αρχαία Ελλαδα επισημαίνουμε οτι μέσα από το παιχνίδι το παιδί έχει τη δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να ζήσει σε ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να μάθει τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του να εξερευνήσει το περιβάλλον του.
Έτσι, λοιπόν, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι όχι απλά να επιτρέψουμε στο παιδί να παίζει, αλλά να αφήσουμε τη μαγεία του παιχνιδιού να μας συνεπάρει. Να ζηλέψουμε και να μάθουμε από την απόλαυση και τη λαχτάρα που έχουν τα παιδιά για το παιχνίδι.

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ

της Δήμητρας Κωνσταντέλου, Φιλολόγου Α.Π.Θ.

Η δυσλεξία επηρεάζει τη ζωή εκατομμυρίων παιδιών και ενηλίκων σε όλο τον κόσμο με σοβαρές εκπαιδευτικές, ψυχολογικές και κοινωνικές συνέπειες. Τι είναι όμως δυσλεξία; Ένα πρόβλημα ή ένα χάρισμα;

Ο όρος «δυσλεξία» είναι παρεξηγημένος στη χώρα μας και αυτό γιατί στο άκουσμά του μας δημιουργείται η εντύπωση ότι αναφέρεται σε κάποια γενική διαταραχή του λόγου και της ομιλίας, ενώ αφορά διαταραχή μόνο του γραπτού λόγου. Ετυμολογικά, η λέξη προέρχεται από το λατινικό ρήμα lego που σημαίνει διαβάζω ή από το «δυσ» και «λέξη» που σημαίνει τη δυσκολία που έχουν τα άτομα αυτά να διαβάζουν τις λέξεις.
Η δυσλεξία είναι μια ειδική μαθησιακή δυσκολία στα γραπτά. Ο δυσλεξικός μαθητής παρουσιάζει πολύ μεγάλη δυσκολία στην ανάγνωση και στην ορθογραφία, ενώ δυσκολεύεται να μεταφέρει τον προφορικό του λόγο στα γραπτά.

ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ
• Εφευρετικοί – σκέφτονται ευκολότερα-ταχύτερα με Εικόνες.
• Δημιουργικοί – Καλοί στις κατασκευές.
• Καλύτεροι στα Προφορικά από τα Γραπτά.
• Καλύτεροι στα Πρακτικά μαθήματα.
• Δυσκολία Μεταφοράς της Σκέψης στο Γραπτό.
• Υστερούν στα Γραπτά – Γλωσσικά – Φιλολογικά.
• Υστερούν στις Ξένες Γλώσσες, ιδίως στα Αγγλικά, διότι άλλα βλέπεις και άλλα γράφεις ή διαβάζεις.
• Δυσκολία στην Προπαίδεια, στις Πράξεις.
• Δυσκολία στην Αποστήθιση.

Η αιτία της δυσλεξίας είναι βιο-νευρολογική και κυρίως κληρονομική. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει από τη γέννα και δεν οφείλεται σε διανοητική ανεπάρκεια ή σε αποτυχημένη διδασκαλία ή σε συναισθηματικούς παράγοντες.
Αφού η Δυσλεξία υπάρχει από τη γέννηση, τα συμπτώματά της δεν περιορίζονται μόνο στην ανάγνωση και τη γραφή αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη λειτουργία, η οποία διευθύνεται από τα ίδια εγκεφαλικά κέντρα.

Η δυσλεξία αφού είναι χρόνια νευρολογική διαταραχή δεν θεραπεύεται. Αυτό σημαίνει ότι το δυσλεξικό παιδί θα εξελιχθεί σε δυσλεξικό ενήλικα. Οι ικανότητες όμως δυσλεξικών παιδιών βελτιώνονται αρκετά με την εφαρμογή ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Γι’ αυτό η έγκαιρη αντιμετώπισή της έχει καθοριστική σημασία για την εξέλιξη των δυσλεξικών ατόμων.

Η διάγνωση της δυσλεξίας δεν είναι ούτε απλή ούτε εύκολη διαδικασία. Αντίθετα, απαιτεί εμπειρία, εξειδίκευση και μεγάλη προσοχή και γι’ αυτό πρέπει να γίνεται από ομάδα ειδικών που θα περιλαμβάνει ειδικευμένο παιδίατρο και εκπαιδευτικό ψυχολόγο , οφθαλμίατρο, νευρολόγο με σκοπό να εκτιμήσουν τις ικανότητες και τις αδυναμίες του παιδιού πριν του βάλουν την ετικέτα του «δυσλεξικού».
Η έγκαιρη και ακριβής διάγνωση πρέπει να συνδυάζεται με:

• Την αποδοχή της κατάστασης, την κατανόηση και με τη θετική αντιμετώπιση.
• Όπως είναι γνωστό, τα παιδιά και ιδιαιτέρως τα δυσλεξικά, είναι πολύ πιο ευαίσθητα στην απόρριψη και στην αρνητική – ταπεινωτική κριτική, διότι την υφίστανται διαρκώς.
• Είναι αναγκαίο να γίνει συνειδητή προσπάθεια τόνωσης του ηθικού τους και να αποφεύγονται οι αρνητικές και οι υποτιμητικές παρατηρήσεις, γιατί μειώνουν την αυτοπεποίθηση, τα κίνητρα και συνεπώς, τη σχολική επίδοση.

Η στοργική, ενθαρρυντική και η αξιοπρεπής αντιμετώπιση των δυσλεξικών, επιφέρει θετικά αποτελέσματα τόσο στον ψυχο-κοινωνικό όσο και στο μαθησιακό τομέα. Αλλάζει η ζωή τους προς το καλύτερο. Τους οδηγούμε από την αποτυχία στην επιτυχία, από τη δυστυχία στην ευτυχία.

Ο σημαντικότερος στόχος για τους γονείς αλλά και για εμάς είναι η αύξηση της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης του Παιδιού. Δυστυχώς τα παιδιά με Δυσλεξία λόγω της απόρριψης – χαμηλής σχολικής επίδοσης και της αρνητικής κριτικής τόσο από το σχολείο όσο και από το οικογενειακό περιβάλλον, δεν πιστεύουν στον εαυτό τους. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης οδηγεί και στο να ακολουθούν μελλοντικούς δρόμους – στόχους κατώτερους σε σχέση με το πνευματικό τους επίπεδο και τις δυνατότητές τους.
Η αντιμετώπιση της δυσλεξίας τόσο η εκπαιδευτική όσο και η υποστηρικτική είναι πιο αποτελεσματική όταν γίνεται μέσα στο σχολείο και συμμετέχουν σ’ αυτή οι δάσκαλοι ή οι καθηγητές της τάξης.
Γιατί όπως λέει ο Leo Buscaglia «Η ΑΛΛΑΓΗ είναι το τελικό αποτέλεσμα κάθε πραγματικής μάθησης!»

Ο Νάνος Βαλαωρίτης για τον Μπρετόν

«Τελικά (ο Μπρετόν) κατακρίνει το σταλινικό κομουνισμό, για μια στενότατη αντίληψη των «επιφαινομένων», και πολέμησε τη θεωρία της άμεσης οικοδομικής εξάρτησης του τρόπου σχηματισμού του πνευματικού οικοδομήματος» .

Θεωρητικά εργαλεία για την Παρωδία

Για το βιβλίο της Margaret Rose, Parody: Ancient, Modern and Post Modern, Cambridge, Cambridge Press, 1993: εργασία που ξεκινά από τον ρωσικό φορμαλισμό. Συνοπτικά, η Margaret Rose θεωρεί την παρωδία ως έναν τρόπο αυτοσυνειδησίας του κειμένου και «ασυνέχειας» της ιστορίας της λογοτεχνίας.
«Η μελετήτρια συστηματοποιεί τα κυριότερα χαρακτηριστικά της έννοιας, κάνοντας σημαντικές διακρίσεις μεταξύ συναφών, όρων δίχως ωστόσο, να αποφεύγει τις αντιφάσεις»
Gerard Gennete, Palimpsestes, 1982: Το συγκεκριμένο, δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα για την παρωδία. Η Κωστίου σημειώνει:
«Ο Gennete χρησιμοποιεί τον όρο υπερκειμενικότητα αντί του όρου παρωδία, τον οποίο θεωρεί εξαιρετικά φθαρμένο και δημιουργεί μια τυπολογία των υπερκειμενικών πρακτικών με βάση τις έννοιες μεταμόρφωση και μίμηση. Θεωρεί την παρωδία ως ελάχιστη κειμενική μεταμόρφωση και κατορθώνει να άρει τη σύγχυση που επικρατεί μεταξύ των όρων παρωδία, pastiche, μεταμφίεση κτλ. Ωστόσο, μια αδυναμία της θεωρίας του είναι πως αποσιωπά τον ρόλο του αναγνώστη στην ανάγνωση της παρωδίας, αδυναμία που επισημαίνει η Hutcheon.»
Linda Hutcheon, A Theory of Parody, 1985: «αντιμετωπίζει την παρωδία ως μια μορφή κριτικής και συνέχειας της ιστορίας». Το βιβλίο δίνει τροφή για δημιουργικό προβληματισμό. Επίσης, η συγκεκριμένη ερευνήτρια επεκτείνει την εξέταση της παρωδίας και σε άλλες μορφές τέχνης.

 

Κωστίου Κατερίνα, Εισαγωγή στην Ποιητική της Ανατροπής. Ειρωνεία. Σάτιρα. Παρωδία. Χιούμορ, β’ έκδοση αναθεωρημένη, Νεφέλη, Αθήνα, 2005, σ .31

 

 

 

 

Πως θεμελιώνω το μέλλον του παιδιού μου και πως θα εξασφαλίσω ακλόνητες βάσεις για τις σπουδές του; 

Από την Πολίτου Μαρούλα, Φιλόλογο του Α.Π.Θ.

Παρακολουθώντας τα καλέσματα των καιρών, ανθρώπους όπως ο Βάιος Γκίτσας με το ριζοσπαστικό flashchat, ο Ανδρέας – Πλάτωνας Βρεττός, ιδιοκτήτης δεύτερης γενιάς της ελληνικής εταιρείας Ravenna , και εταιρείες όπως η ATCOM, αντιλαμβάνομαι πως αυτό που αποτελεί την μέγιστη αναγκαιότητα για τα παιδιά αυτών και των επόμενων γενεών, είναι ένας στέρεος προσανατολισμός προς τα θετικά μαθήματα (μαθηματικά, φυσική, κτλ.), όπως και σε πολλές πολλές ξένες γλώσσες. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς προσδιορίσεις στο έπακρο την προσφορά εργασίας και τις οικονομικές συγκυρίες για τα επόμενα 4 – 24 χρόνια. Αυτό, όμως, που μπορεί να διασφαλιστεί είναι η ορχήστρωση ενός δυνατού χαρακτήρα με πολλαπλές ευαισθησίες, ενός ανθρώπου ευέλικτου, ο οποίος θα διαθέτει δημιουργικές ικανότητες. Πίσω από κάθε μεγάλο βήμα των ανθρώπων που θα χαρακτήριζες, όχι περιστασιακά, αλλά επιτυχημένους σε βάθους χρόνου και ευτυχισμένους με τις επιλογές τους, βρίσκεις ένα ανθρωπιστικό όραμα. Το ιδανικό, οι γονείς παράλληλα με τις γνωστικές ικανότητες, ειδικά για μένα (και 🆘) στα θετικά μαθήματα, να επιδιώκουν μια φιλελεύθερη (κόντρα στην ύλη) προσέγγιση των φιλολογικών μαθημάτων και με μια προοπτική, θα έλεγα, ωφελιμιστική για την ζωή του παιδιού. Η επιτυχία δεν έρχεται μόνο με τις σπουδές, αλλά με το ήθος και την πνευματική διαύγεια.
Aπαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή, αντιγραφή, αναδημοσίευση, ανάρτηση ή με οποιοδήποτε τρόπο χρήση των κειμένων της ιστοσελίδας. Οι παραβάτες θα διώκονται σύμφωνα με τον νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας και τον ποινικό κώδικα.

Αρέσει σε %d bloggers: